روز چهارشنبه 10 تیر 1405
ای کاش آن روز، ابرها کمی مهربانتر بودند. ای کاش، فرات اجازه میداد لبهای عطشان تشنه تر از همیشه نمانند. محرم، ماهی است که بوی خون مشام عالم را پر میکند و صدای «العطش» در گوش تاریخ میپیچد. حسین (ع) در بیابانی سوزان، تنها میان انبوهی از دشمنان، نه برای حکومت که برای یک جرعه آب، برای نجات یک طفل تشنه، فریاد زد. دیدی که چگونه در خیمه ها، بچه ها از شدت عطش بی قرارند و چگونه لبهای علی اصغر (ع)، چون غنچه های پژمرده، بر نیزه ها خضاب شد؟ محرم، روزگار سوختن است؛ سوختنی که از دل خاک تا عرش آسمان، ردی از آتش مهر و مصیبت بر جای گذاشت.
